Βαδίζοντας-στον-αυτισμό

Τα περισσότερα παιδιά αρχίζουν να περπατούν στους 12 έως 14 μήνες της ζωής τους με τα πόδια τους επίπεδα στο έδαφος. Ωστόσο, υπάρχουν μερικά παιδιά που αρχίζουν να περπατούν στις μύτες των άκρων τους. Βέβαια αυτό το πρότυπο σταματά να υπάρχει μέχρι το τέλος του τρίτου έτους. Η ιδιοπαθής βάδιση στις μύτες είναι όταν ένα παιδί συνεχίζει να περπατάει στις άκρες των ποδιών του πάνω από τα 3 χρόνια. Στέκεται συχνά με τα πόδια του επίπεδα στο έδαφος, αλλά όταν περπατάει ή τρέχει προτιμά να είναι στα δάχτυλα του. Αν και το περπάτημα των ποδιών παρατηρείται συνήθως κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης σε παιδιά που αρχικά μαθαίνουν να περπατούν, ένα συνεπές μοτίβο βάδισης ,συνήθως αναπτύσσεται περίπου κατά την ηλικία των 22 μηνών. Εάν το βάδισμα των δακτύλων συνεχίζεται πέρα ​​από την ηλικία των 2 ετών, δικαιολογείται περαιτέρω αξιολόγηση.

Λίγα λόγια για τη θεραπεία…

Τα παιδιά που περπατούν στα δάχτυλα των ποδιών τους, μπορούν να αναπτύξουν βραχύνσεις στου μυς και να έχουν μειωμένη κίνηση της ποδοκνημικής. Επιπλέον, οι μύες στο μπροστινό μέρος των ποδιών τους μπορεί να εμφανίσουν αδυναμία. Εάν υπάρχει βράχυνση και  αδυναμία, το παιδί  θα δυσκολευτεί να περπατήσει στις φτέρνες τον ποδιών.

Ο στόχος των θεραπευτικών προγραμμάτων είναι  η διάταση των μυών του οπίσθιου μέρους των ποδιών καθώς και η ενίσχυση των μυών του μπροστινού μέρους των ποδιών. Συγκεκριμένα η θεραπεία περιλαμβάνει τη διάταση του γαστροκνημίου καθώς και του αχίλλειου τένοντα. Επιπλέον δραστηριότητες όπως το sit to stand(καθιστή-όρθια θέση), περπάτημα σε δάπεδο με κλίση, περπάτημα σε άνισες επιφάνειες ή περπάτημα μόνο στις φτέρνες όπου κρατάει τα δάκτυλα μακριά από το έδαφος ανά πάσα στιγμή μπορεί να προκαλέσει και διάταση των μυών καθώς και την ενδυνάμωση των μυών του μπροστινού μέρους του ποδιού. Τέλος τα squats με τα πόδια επίπεδα στο πάτωμα, όπου το παιδί σιγά-σιγά χαμηλώνει το σώμα του μέχρι το πάτωμα κάμπτοντας τα γόνατα και τους γοφούς, αλλά κρατώντας το στήθος του όρθιο προσφέρει αντίστοιχα τα παραπάνω.

Η χρήση ναρθήκων εμποδίζει το παιδί να σηκωθεί στις μύτες των ποδιών του. Αυτές οι παρεμβάσεις χρησιμοποιούνται συνήθως σε παιδιά με εύρος κίνησης και για επανεκπαίδευση της βάδισης. Ακόμη η θεραπεία μέσω υποδημάτων χρησιμοποιεί υποδήματα με άκαμπτη σόλα και ευθεία. Αυτός ο σχεδιασμός υποδημάτων θεωρείται ότι περιορίζει τη βάδιση στις μύτες. Επιπλέον η ενδομυϊκή αλλαντική τοξίνη τύπου Α με έγχυση στο γαστροκνήμιο, στο πέλμα ή και στα δύο, παρατηρείται ότι χρησιμοποιείται συνήθως σε παιδιά με εγκεφαλική παράλυση που περπατούν στα δάχτυλα των ποδιών τους. Τέλος πολλές φορές χρησιμοποιούνται  χειρουργικές τεχνικές για τη θεραπεία μιας σταθερής σύσπασης του Αχίλλειου τένοντα.

Ωστόσο ένα δυσλειτουργικό αιθουσαίο σύστημα, στοιχείο που αποτελεί κοινό πρόβλημα στον αυτισμό, μπορεί να είναι υπεύθυνο για τη βάδιση στις μύτες των ποδιών. Το αιθουσαίο σύστημα παρέχει στον εγκέφαλο ανατροφοδότηση σχετικά με την κίνηση και τη θέση του σώματος. Έτσι λοιπόν είναι δυνατό να μειωθεί ή να εξαλειφθεί η βάδιση στις μύτες των ποδιών παρέχοντας στο άτομο θεραπευτική αιθουσαία διέγερση (π.χ. μετακίνηση σε μία αιωρούμενη πλατφόρμα). Πολλές φορές χρησιμοποιούνται διαφορετικές επιφάνειες δαπέδων για να προκαλέσουν τις αισθητικές ικανότητες επεξεργασίας του παιδιού.        Ακόμη χρήσιμη είναι και η αυξημένη ακουστική ανατροφοδότηση όπου είναι μια συσκευή που παράγει ένα ακουστικό σήμα όταν ο ποδοδιακόπτης είναι κλειστός σε επαφή φτέρνας. Η συσκευή στοχεύει στην καθιέρωση μιας φυσιολογικής απόκρισης των μυών και στο βάδισμα της φτέρνας-δάχτυλα.

Τέλος η βάδιση τέτοιου τύπου(toe walking) μπορεί να σχετίζεται άμεσα ή έμμεσα με ένα οπτικό-αιθουσαίο πρόβλημα. Κατά τη διεξαγωγή ερευνητικών μελετών αποδείχθηκε ότι οι φακοί πρίσματος μετατοπίζουν το οπτικό πεδίο του ατόμου πάνω, κάτω, αριστερά ή δεξιά. Η χρήση των φακών πρίσματος αποτελεί μέρος ενός προγράμματος «εκπαίδευσης για την όραση». Το πρόγραμμα διαρκεί συνήθως για ένα χρόνο και περιλαμβάνει τη χρήση φακών πρίσματος και την εκτέλεση ημερήσιων οπτικών κινητικών ασκήσεων. Μετά το πέρας του προγράμματος, το άτομο δεν χρειάζεται πλέον να φορέσει τους φακούς πρίσματος.